Nauka norweskiego od zera

Norweskiego uczą się w Polsce zwykle trzy grupy: osoby planujące pracę w Norwegii, osoby, które już tam pracują i chcą wyjść poza angielski w firmie, oraz partnerzy Norwegów. Wszystkie trzy mają ten sam problem po kilku miesiącach: podręcznik idzie do przodu, a mówienie stoi, bo w okolicy nie ma Norwega.

Bokmål czy nynorsk

Zacznij od bokmål. Używa go zdecydowana większość Norwegów i to w nim są napisane praktycznie wszystkie materiały dla obcokrajowców, media i strony urzędowe. Nynorsk poznasz później i biernie. Osobna sprawa to dialekty: Norwegowie mówią swoimi dialektami także w mediach, więc od początku warto słuchać różnych głosów, a nie jednego lektora.

Co jest łatwe, a co trudne dla Polaka

Plan na 3 miesiące

1. 1Miesiąc 1: przetrwanie. Powitania, przedstawianie się, liczby, zakupy, kawiarnia. Codziennie 10 minut mówienia, choćby zdaniami po trzy słowa. Wymowa od razu na głos, nigdy tylko wzrokiem.
2. 2Miesiąc 2: życie codzienne. Praca, mieszkanie, pogoda, plany, umawianie się. Wchodzi czas przeszły i szyk zdania. Do tego pierwsze podcasty dla uczących się, na przykład wiadomości czytane wolno.
3. 3Miesiąc 3: konkret. Twoja branża, rozmowa z kolegami z pracy, wizyta u lekarza, sprawy urzędowe. Dłuższe rozmowy, mniej podpowiedzi, poprawki dopiero na końcu.

Po trzech miesiącach realistycznym celem jest mocne A2: dogadasz się w sklepie, na recepcji i w small talku, ale film bez napisów nadal będzie za szybki. To normalne i nie jest powodem, żeby wracać do początku podręcznika.

Skąd wziąć rozmowę po norwesku w Polsce

To jest wąskie gardło całego przedsięwzięcia. Lektorów norweskiego jest mało, stawki są wysokie, a terminy sztywne. Tandem znajdziesz, ale Norwegów uczących się polskiego jest niewielu. Dlatego codzienna rozmowa z lektorem AI ma w tym języku większą wartość niż w angielskim: nie konkuruje z dostępną alternatywą, tylko wypełnia lukę, w której najczęściej po prostu nie ćwiczy się mówienia wcale.

Najczęstsze błędy Polaków w norweskim

• Szyk zdania przeniesiony z polskiego. Po okoliczniku czasownik i tak zostaje na drugim miejscu, na przykład „I dag går jeg...”.
• Rodzajnik określony doklejany do końca rzeczownika, co po polsku nie ma odpowiednika i dlatego wypada z głowy pierwszy.
• Wymowa u oraz y na polską modłę, przez co ord brzmi jak inne słowo niż zamierzone.
• Uczenie się wyłącznie oslo-bokmål i szok przy pierwszym kontakcie z dialektem z Bergen albo Trondheim.